Syn sąsiadów, 12-to latek, który zimą zarabia na kieszonkowe odśnieżając mój chodnik, spędził część lata na obozie w USA. Był to specyficzny obóz związany z dewocyjnymi wierzeniami rodziców – chrześcijańskich ewangelistów. Obóz był chrześcijański i Todd bardzo nie chciał na niego wyjechać. Zapierał się rękami i nogami, klął rodziców, lecz wszystko na nic. Na cztery tygodnie wyjechał na południe. Po powrocie i do dziś opowiada jak wspaniale spędził czas, a to głównie z powodu atrakcji jaką były lekcje posługiwania się bronią palną wszelkich rodzajów…

Przychodzi mi na myśl fragment powieści, którą niedawno czytałem w samolocie:

Dzieją się rzeczy, które dziać się nie powinny. [...] Kwitną wszędzie i w każdym kraju. [...] Młodzież jest podstawą. Lecz nie to jest najbardziej zatrważającym. Oni (kimkolwiek oni są) pracują poprzez młodzież. Młodzież jest podjudzana. Młodzież wykrzykująca ekscytujące ją slogany, slogany często dla niej niezrozumiałe. Tak łatwo podatni rewolucji. To naturalne wśród młodzieży. Młodzież zawsze się buntowała. Buntują się ponieważ chcą zmienić świat. Ale są przecież ślepymi. Na oczach młodzieży zawiązane są bandaże. Nie widzą dokąd są prowadzeni. Co znajduje się przed nimi? Kto ich prowadzi? [...] To nie jest tylko moją wyobraźnią. To samo mówiono o Hitlerze. Hitler i Hitlerowska Młodzież. To był długotrwały proces. To była piąta kolumna tworzona w różnych krajach, kolumna nadludzi. Nadludzie mieli być kwiatem niemieckiego narodu. Ktoś myśli podobnie również dzisiaj. Coś podobnego rozwija się gdzieś, dzisiaj.
Agata Christie w Pasażer do Frankfurtu

Pojechaliśmy na ślub. Niespodzianką było iż ceremonia odbywła się w kościele pod wezwaniem Świętego Franciszka Ksawerego. Ksiądz był bardzo miły, inteligentny, tak bardzo Jezuicki, że gdy było już po wszystkim udaliśmy się do zakrystii, zapytaliśmy - Czy jest Pan Jezuitą?

Ksiądz cofnął się o krok, oczy szeroko otwarte a w nich pieruny i grzmoty krzyczące apage, Satana! Odpowiedział - O Boże, nie!

Różnica między autorskim marzeniem a książką gotową do publikacji?

Kilka miesięcy.

Kilka miesięcy przerwy, oddalenia od pracy, stanowi ten okres pozwalający oczyścić głowę i uzyskać niezbędny dystans do pracy, która pochłania od wielu miesięcy każdą godzinę dnia i nocy. Potrzebowałem kilku miesięcy przerwy aby stwierdzić na jakim etapie znajduje się powieść nad którą pracuję. Wersja, którą obecnie stworzyłem jest szybkim, łatwo strawnym thrillerem jakie zazwyczaj znajdujemy na stoiskach w supermarketach, lotniskach, stacjach kolejowych. Jako thriller doskonale spełnia oczekiwania moich czytelniczych zainteresowań. Jako pisarz zauważam jednak braki, tym istotniejsze, iż związane z moimi autorskimi planami. Ta powieść ma być moim mostem z wąskiego gatunku do szerokiej publiczności. Aby tak się stało mój główny bohater (-owie) musi być głębiej zarysowany niż forma wystrugana scyzorykiem w korze (co jest niestety jednym z wymagań wydawcy). Zatem podwijam rękawy i zasiadam do kolejnej wersji, tym razem, jak tuszę, ostatniej.

Opowiadałem Wam o osiedlowym kojocie. Od tamtego czasu zaszły pewne zmiany. Z jednego kojota zrobiły się dwa. Niestety nie podobało się to miastu więc jedno zwierzę złapano i eksmitowano. Pozostała młoda samica przez długi czas była osowiała i smutna. Z czasem przyzwyczaiła się do psów i teraz bawi się z każdym, który na to przystanie. Baraszkuje z małymi ciapkami i dużymi owczarkami. Gdy przychodzę do parku czeka już siedząc przy ścieżce którą zazwyczaj się zjawiam. Mój pies zaakceptował ją (choć z początku ganiał) i teraz spacerujemy razem. Jak najlepsi kumple.

Weekend spędziłem wśród kilkuset gości weselnych. Zabawa rozkręciła się po odjeździe nowożeńców. Podczas gdy część gości tańcowała inni grupowali się po kątach. Nacieszywszy się do syta przyjaciółmi z Meksyku, rodziną, trafiłem na grupę rozprawiającą o książkach. Niestety wydało się szybko, że piszę książki i padło pytanie: Skąd biorę pomysły?

Podejrzewam, że każdy autor zgodzi się, że jest to jedno z najczęściej zadawanych pytań. W ostatnich latach odpowiadałem na nie tyle razy, że obecnie nie jestem już w stanie. Za każdą odpowiedzią stawałem się balonem pomalutku tracącym powietrze aż całkiem sflaczeje. Nie mogę już odpowiedzieć na to pytanie, podając odpowiedź już tylokrotnie, czuję do niego awersję. Gdy jest możliwość, jak tym razem, odpowiadam krótko: Z głowy. Po czym nagle zasycha mi w gardle i uciekam do stołu z drinkami.

W takich momentach korci mnie wydrukować wizytówki z odpowiedzią Agaty Christie, i na zakończenie (aby nie być zbyt wielkim gburem) rozdawać je zainteresowanym:

Gdy jakiś pomysł zdaje się wyjątkowo atrakcyjnym i czujesz, że może z niego coś być, to obracasz go, bawisz się nim, i ugniatasz aż z czasem nadasz mu jakiś kształt. Potem, rzecz jasna, zaczynasz pisać. To już nie jest tak atrakcyjne jak może się wydawać – staje się ciężką pracą. Alternatywnie, możesz odłożyć go na później, do użytku za rok, albo dwa.

Janeane Garofalo, znana amerykańska aktorka i aktywistka w wywiadzie radiowym (CBC, Jian Gomeshi, 19 IX): Każdy kto oddaje głos na konserwatystów powinien być pociągniętym do odpowiedzialności za przyczynienie się do zła jakie ta grupa powoduje w kraju i za granicą.

Słowa te padają w czasie gdy przychodzi mi podejmować decyzje artystyczne i osobiste dotyczące pracy pisarskiej - po skończeniu obecnej powieści planuję jeszcze jedną sensacyjną historię aby potem przenieść zainteresowania na szerszy grunt. Dwie powieści kołyszą się w chmurach pod sklepieniem czaszki - dramat ludzki i studium psychologiczne. Punkt wyjściowy pierwszego utworu już wyjawiłem, a drugi jest wynikiem zainteresowania procesem myślowym człowieka - obywatela, politycznie ogłuszonego wyborcy. Powiadam ogłuszonego gdyż im silniejsze i bardziej zdecydowane zapatrywania polityczne tym większy brak stabilności psychicznej. Recz jasna nie chodzi mi o utwór polityczny, będący atakiem na jakąkolwiek ideologię - faszyzm, komunizm, neo-konserwatyzm, itp, lecz interesuje mnie czynnik ludzki, widziany z perspektywy czasów, które nadal tkwią w pamięci osób żyjących. Jakie czynniki składają się na psychikę człowieka oddającego głos (niejednokrotnie wojowniczo broniącego swoich sympatii politycznych) na ideologię czyniącą zło, i nie tylko wobec określonych lub wyimaginowanych celów, lecz często również wobec elektoratu a więc tego człowieka, który ową ideologię z takim poświęceniem przepchnął.

Czas jest właściwy. Znajdujemy się w doskonałym punkcie historii z żyjącymi świadkami wydarzeń, które doprowadziły do powstania Trzeciej Rzeszy, do komunistycznej powodzi, i obecnie budujących teokratyczny fundamentalizm amerykański. Za tym wszystkim stoi człowiek, być może mój sąsiad, przyjaciel, a może nawet krewny. Jakie czynniki wpłynęły na to kim jest?

W książce Saudade autorka Anik See pisze iż miejsce w którym żyjemy czyni nas tym kim jesteśmy. Interesujące, lecz już mało przekonywujące. Żyjemy w Globalnej Wiosce, w której lokalna oprawa odgrywa coraz mniejszą rolę (czyż żydowscy neo-naziści mogą być tylko produktem realiów życia w dzisiejszym Izraelu?). Ciężar otaczającego nas wszechświata, oraz siła prąca obecnego w nas wszechświata, ugniatają i zarazem rozsadzają nas, tworząc owe sprzeczności powodujące iż działamy przeciw własnemu dobru. Chcę rozebrać te wszechświaty na drobne cząsteczki.

Już od dłuższego czasu męczę się nad zakończeniem powieści. Męczące to nie tylko profesjonalnie ale zarazem emocjonalnie. Zrobiłem sobie przerwę w pracy, co z reguły pozwala uzyskać dystans i oczyścić głowę - czytałem poważne książki, malowałem, żeglowałem, rozebrałem silnik… Wszystko na nic. Nadal nie wiem jak zakończyć.

Mam dwa zakończenia, z żadnego nie jestem zadowolony. John Cleese wyjawił niegdyś, że z kumplami nie potrafili znaleźć zakończenia skeczów Cyrku Monty Pythona więc kończyli je wariacko i bez sensu. Korci, ale nie mogę sobie pozwolić na, i nie chcę wariackiego zakończenia powieści, którą uważam za najpoważniejszą z dotychczas napisanych.

Wczoraj zasidałem więc do streszczenia. Skondensowałem 100 tysięcy słow do jednej strony. Przez moment pojawiła się iskierka, już myślałem że znalazłem… Nic z tego, z iskry nie powstał ogień. Zgasłem.

Nie mogę ruszyć z miejsca. Ziębnę. Kostnieję.