Zrobiłem sobie krótką przerwę od lektury literatury iberoamerykańskiej, mojej pasji, i zabrałem się do od dawna odkładanych, a dotychczas mi nie znanych powieści E.M. Remarque.
Kocham jego ksiązki o wojnie i jej konsekwencjach na ludzką psyche. To, między innymi, te książki, czytane wcześnie, przyczyniły się do mojej decyzji nie wstąpienia do służby wojskowej. Jestem pierwszym w męskiej linii mojej rodziny, który nie wdział munduru. Powieści te były dla mnie silniejszym elementem mówiącym przeciwko wojnom i nawoływaniu do agresji niż jakakolwiek zorganizowana akcja grup pacyfistycznych. Żałuję, że nie napisał więcej, choć rozumiem presję wydawców, którzy domagali się zmiany tematyki jego książek.
Od dawna zabierałem się do tychże niezwiązanych z wojna powieści, i po licznych próbach odrzucałem, nie smakowały. Brakowało w nich głębi, czy też po prostu serca. W ostatnim tygodniu, i wramach mojej decyzji przeczytania wszystkich, lub jak największej liczby znaczących autorów zanim umrę, pochłonąłem wreszczie te zbierające kurz tomy. Zdania o nich nie zmieniłem. Warto jednak napomknąć, że najciekawszą wydał mi się pierwszy utwór Remarque’a: “Dom Marzeń“. Jest najbliższy temu co przyciąga mnie najbardziej do tego autora: specyficzny klimat i problemy egzystencjalne bohaterów. Zawiera również szereg myśli o twórczości, co zawsze mnie pociąga, zwłaszcza gdy są podobne do moich. Jest coś pocieszającego w stwierdzeniu, że nie jest się samotnym, zarówno w upadkach jak i w uniesieniach zwiazanych z twórczością.
“Praca nie zawiera artyście najwięcej czasu, przeciwnie, najmniej. Pomysł jednak dojrzewa długo i ten okres jest równie ważny. Praca twórcza dzieli się na aktywną i pasywną.”
Dwie z powieści Remarque’a wysyłam do Premiera RP, szczegóły wkrótce pod tym adresem.
Wcześniejsze książki, które udało mi się przeczytać przed śmiercią.
