W USA trwa debata nad tym czy w szkołach warto prowadzić zajęcia z literatury, skoro coraz mniej uczniów i studentów czyta książki. Jeden z publicystów stanął w obronie czytania książek:
„Uzasadnienie czytania książek nie ogranicza się do samego wspierania umiejętności czytania. Dla wielu pokoleń czytanie literatury służyło poznaniu historii swojego kraju i historii świata, to z niej dowiadywaliśmy się o moralności, o dobrych i złych przywódcach, jak również poznawaliśmy niebezpieczeństwo wypływające z dumy, chciwości i innych ludzkich słabości.
Czytanie uczy nas empatii, stawia nas w sytuacji inych osób [...] Społeczeństwo z pewnością może skorzystać z ogólnej empatii. Literatura poszerza nasze życie, pozwala nam wyjść poza własny zamknięty świat, i pozwala nam lepiej poznać samych siebie. Krótko mówiąc, czytanie literatury nie tylko czyni z nas lepszych czytelników, ale czyni z nas lepszych obywateli i przyszłych pracowników, a co najważniejsze, pomaga nam zrozumieć życie.”
„Pisarze są członkami „zakonu żebrzącego”. Życie Cervantesa było pełne upokorzeń i niepowodzeń. To on powinien był otrzymać nagrodę swojego imienia, hiszpański odpowiednik literackiego Nobla. Byłoby to dla niego pociechą w późniejszych latach, gdy, pomimo sukcesu swojej książki, klepał nędzę. 
„Nie dowierzaj panującym ideologiom i książętom, trzymaj się z dala od książąt. Strzeż się abyś swej mowy nie zanieczyścił językiem ideologii. Wierz, że jesteś silniejszy od generałów, ale nie mierz się z nimi. Nie wierz, że jesteś słabszy od generałów, ale nie mierz się z nimi. Nie wierz w utopijne projekty, poza tymi, które sam tworzysz. Bądź jednako dumny przed książętami i przed tłumem. Miej czyste sumienie w związku z przywilejami jakie daje ci zawód pisarza. Przekleństwa twojego wyboru nie myl z uciskiem klasowym. Nie daj się opętać pośpiechowi historycznemu, i nie wierz w metaforę o pociągach historii. Nie wskakuj zatem do pociągów historii, to tylko bzdurna metafora. Pamiętaj zawsze, że kto trafi do celu, wszystkiego chybi. Nie pisz reportaży z krajów, w których bywałeś jako turysta. Nie pisz w ogóle reportaży, nie jesteś dziennikarzem. Nie wierz statystykom, cyfrom, publicznym oświadczeniom, rzeczywistość jest tym czego nie widać gołym okiem. Nie zwiedzaj fabryk, kołchozów, zakładów, postęp jest tym czego nie widać gołym okiem. Nie zajmuj się ekonomią, socjologią, psychoanalizą. Nie zajmuj się filozofią wschodu, naukami takimi jak buddyzm, czy zen, masz mądrzejsze zajęcie. Bądź świadom faktu, że fantazja to siostra kłamstwa, dlatego jest niebezpieczna. Nie łącz się z nikim, pisarz jest sam.”
Od dawna zabierałem się do tychże niezwiązanych z wojna powieści, i po licznych próbach odrzucałem, nie smakowały. Brakowało w nich głębi, czy też po prostu serca. W ostatnim tygodniu, i wramach mojej decyzji przeczytania wszystkich, lub jak największej liczby znaczących autorów zanim umrę, pochłonąłem wreszczie te zbierające kurz tomy. Zdania o nich nie zmieniłem. Warto jednak napomknąć, że najciekawszą wydał mi się pierwszy utwór Remarque’a: „
„Na razie nie mam ochoty pisać dalej tej powieści, która tak się zaczyna i którą właściwie mam już całą w głowie. Od pierwszej strony do ostatniej. Tylko siąść i pisać. Całym sobą, flakami. Wyrzucić wszystko na papier. Poplamić go krwią, śliną, gównem, moczem, śluzem i łzami. Kiedy później wydawcy patrzy na taki rękopis, nie rozumie, jak ktoś aż do tego stopnia może być świntuchem i niechlujem. A tu tymczasem chodzi o to, Że takiej powieści nie pisze się mózgiem ani ręką. Musisz się obedrzeć ze skóry. Własnoręcznie. Musisz się wypatroszyć, a dopiero potem, z flakami i żywym mięsem na wierzchu, rzucasz się w przepaść powieści. Staczasz się aż na dno, masakrując ciało, i gruchocząc kości o głazy. To jedyny sposób. A jeśli komuś brakuje odwagi, niech lepiej odłoży papier i ołówek. Niech na targu sprzedaje pomidory lub zajmuje się handlem nieruchomościami.”
„W 1708 dwa francuskie statki Princess i Découverte odwiedziły wyspę nadając jej nazwę ‘Île de la Passion’ i zgłaszając do niej roszczenia Francji. Pierwszą ekspedycję naukową odbył Francuz Michel du Bocage w 1725 i mieszkał na wyspie przez kilka miesięcy.
Rewolucja meksykańska sprawiła, że ustały regularne kursy statku zaopatrzeniowego. W 1915 roku wymarła większość mieszkańców. Do 1917 roku umarli wszyscy mężczyźni, oprócz jednego, latarnika oraz 15 kobiet i dzieci. Latarnik ogłosił się królem. Stał się despotą, dopuszczał się gwałtów na kobietach. Zginął umizgając się do wdowy po dowódcy garnizonu. 
